«მარადიული სანგარი» ჩვენ ახალგაზრდები, თავხედები ვიყავით, გვინდოდა გაგველამაზებინა ეს სამყარო და გვეყვარა. შემდეგ კი — „სამშობლოსთვის, ოჯახისთვის“. და ყველაფერი გაქრა გრუხუნში. ხმაური, ყინულიანი ტალახი, რკინისა და სისხლის სუნი. ჩემი მეგობრები ჩურჩულად იქცნენ, მე კი მარტო დავრჩი შავ, მიწიან სანგარში, ჩაჭიდებული ცივ შაშხანას. თვალები დავხუჭე საშინელებისგან, იმ იმედით, რომ ეს უბრალოდ სიზმარი იყო. გავიდა ოთხმოცი წელი. თვალები გავახილე და დავინახე კაშკაშა ფეიერვერკები, გამოპრანჭული ხალხი და სადღესასწაულო პლაკატებზე გამოსახული ლოზუნგები. ყველა გამარჯვებაზე ყვირის, სვამს და ხარობს. მე კი... მე კვლავ იქ ვარ. ჩემთვის ის ომი არასდროს დასრულებულა, ის აგრძელებს გრუხუნს ჩემს სიზმრებში და ყრუ ტკივილად მრჩება ძველ ჭრილობებში. მე ვუყურებ ამ მხიარულებას და არ მესმის: რას ზეიმობთ ზუსტად? სტანისლავ ეჟი ლეცმა თქვა: „იდეების ომში ადამიანები იღუპებიან“. ჩვენ ვიყავით სწორედ ის ადამიანები, რომელთა სიცოცხლეც თქვენი დღევანდელი დღესასწაულების ფასად იქცა. თქვენ ამაყობთ თარიღებით, ჩვენ კი დღემდე იმავე შავ მიწაში ვწევართ, მედლების ბრწყინვალების მიღმა მივიწყებულნი. თქვენ ფინალს ზეიმობთ, ჩვენთვის კი ეს ომი მარადისობაა, საიდანაც გამოსავალი არ არის.