Sure, here is the transcription of the video: "აი როგორ ვნანობ, ნეტა იცოდეთ. აი, დაკარგულ წლებს ვნანობ, ოღონდ მართლა ძალიან ვნანობ და აი, ესეთი დიდი შეცდომა არასდროს არ დამიშვია და არც ისეთი დიდი ზიანი მიმიყენებია საკუთარი თავისთვის, როგორიც აი, მაგ წლების დაკარგვით მივაყენე. აი, ეს ბეჭედი, როცა თითზე გამიკეთეს, ვიყავი 21 წლის და ერთადერთი მოლოდინი, რაც ცხოვრებისგან მქონდა, იყო ის, რომ უნდა ვყოფილიყავი უზომოდ ბედნიერი. აი, უნდა მებრწყინა, მებრძოლა, მეკაშკაშა, მეფრინა ამ ბედნიერებით და რეალურად ხელში შემრჩა სიცარიელეში ნაცხოვრები 10 წელი. ანუ ფასადური ცხოვრება, ფასადური ოჯახი, როცა ყველას ირგვლივ ეგონა, იდეალური წყვილი, რომ ჩვენ საერთოდ პრობლემა არ გვქონდა და ვიყავით ძალიან ბედნიერები ვიყავით, მაგრამ სახლში ერთმანეთს არც კი ველაპარაკებოდით და ვერც კი ვამჩნევდით. ნუ პირველი 2-3 წელი ოქეი, რა. ყველა წყვილში გარდამტეხი პერიოდია, ეგ შეგუების, რაღაც გადაწყვეტილებების მიღების, დამუღამების, ერთად ცხოვრების. მაგრამ აი, ბოლო 5 წელი ხო ზუსტად და გადაჭრით ვიცოდი, რომ ვიყავი არასწორი ადამიანის გვერდით. რომ მე ამ ადამიანის გვერდით ბედნიერი არ ვიყავი. რომ აღარ მიხაროდა მისთვის სადილის მომზადება, რომ აღარ მსიამოვნებდა მისი პერანგების გაუთოება. აღარ მივყვებოდი კართან, რომ ჩავეხუტებოდი და ისე გამეცილებინა სამსახურში. აღარ ველოდებოდი ფანჯარასთან, როგორც ადრე. არც მაინტერესებდა სად იყო და თუ არ მოვიდოდა, უფრო ბედნიერი ვიყავი. აი, ხო ვიცოდი, რომ უბრალოდ რაღაც ფუჭ ხავს და იმედებს ვებღაუჭებოდი, რომ რაღაც შეიცვლებოდა და კიდევ რაღაც დალაგდებოდა. ეგ 5 წელი ხო მართლა დავკარგე და თუ მერე შევძელი ის, რომ მიმეღო გადაწყვეტილება, ამდგარიყავი და წასულიყავი და თავიდან ნოლიდან ამეწყო ჩემი თავიც და ცხოვრებაც, აი, მანამდე რატომ ვერ გავბედე და რისი შემეშინდა? ხოდა, აი, მაგ 5 წელს ვერანაირად ვერ ვუპატიებ ჩემს თავს და ვიცი, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი ცხოვრობს ანალოგიურ სიტუაციაში. აი, ძალიან რთული არის, მესმის. მეცოდებიან კიდევაც ეგეთი წყვილები და მინდა, რომ ყველამ ნახოს ძალა იმისთვის, რომ იბრძოლოს თავისი ბედნიერებისთვის, იმიტომ რომ ადამიანი არ უნდა ითმინო რა. თუ ადამიანი არ გაბედნიერებს და არ გიხარია, არ უნდა ითმინო, იმიტომ რომ სხვა ცხოვრება არ გექნება, მართლა აღარ გექნება. და ბედნიერება უნდა იყოს არჩევანი. თუ არ გაძლევს ადამიანი იმას, რაც შენ გაბედნიერებს, არ გაქვს ემოციური თანასწორობა, ქიმია, ნდობა, სიყვარული, ერთგულება, პატივისცემა, რაზეა საუბარი? საერთო ინტერესები თუ არ გაქვს, კარგი რა. იმ მართლა ვერასდროს ვერ ვპატიებ ჩემს თავს იმ დაკარგულ წლებს."